juli 29, 2006
Het ijsblokjes incident
Gister lag ik na een hectische werkdag om vijf uur nog even op het strand. Het strand was vrijwel leeg. Verderop had een groep Turkse mannen appeltabak in hun waterpijp. Het gaf een heerlijk zoete lucht. Kinderen giechelde. De golven spoelde af en aan. Kortom, het was genieten. En heerlijk relaxt fietste ik tegen achten naar huis.
Na een lange poedelsessie onder de douche trok ik mijn leukste outfit aan. Ik zeg het niet vaak van mezelf maar ik zag er lekker uit. Ik had bardienst en ik had er zin in! Zin om te dansen. Gek te doen. Te lachen. En.. te zoenen! Dat moest die avond maar weer eens gebeuren.
Ik had er twee op het oog. De Dj, die ik al eens vaker had gezien. Leuke gozer leuke babbel. Helaas bleek hij een vriendin te hebben. En die ander? Die was schattig. Beetje verlegen. Mooie grote bruine ogen en een glimlach van oor tot oor. De vriendin van de Dj was met een groep meiden gekomen maar geen van hen was zijn vriendin. Mooi. Hij zou het worden. Bambi en ik zouden vanavond gaan zoenen. Meer hoefde niet. Alleen zoenen was genoeg.
De drank vloeide rijkelijk. En het speeksel evenzoveel. Deze temperaturen maken mensen hitsig en in elk hoekje stonden wel stelletjes te rommelen. Op een van de banken zat een jong grietje bij een gozer op schoot. Ik keek nog eens goed. Ze zat verdomme bij mijn Bambi op schoot. Daar zou ik mee gaan zoenen, niet zij!
Mijn zorgvuldig opgebouwde relaxte-vrolijke-ik-ben-geweldig-en-het-leven-ook-instelling verdween opslag. Sterker nog mijn met de jaren opgebouwde ik-ben-bijna-31-en-al-lang-volwassen-en-zo-gedraag-ik-me-dan-ook-instelling verdween nog sneller. Voor ik het wist graaide ik in de bak ijsblokjes en gooide ik er een naar haar. En toen ze niet ophielden met zoenen gooide ik er nog een. En nog een. Verbaasd keek ze op. Om vervolgens weer verder te gaan waar ze was gebleven. De trut.
Ik zou er boven moeten staan. Het zou me niets moeten doen. Mijn relaxte-vrolijke-ik-ben-geweldig-en-het-leven-ook-instelling zou sterker moeten zijn. Maar dat was het niet. En ik schaam me diep voor mijn gedrag. Maar ik kon er echt niets aan doen.
Jaloezie zuigt.
|
juli 25, 2006
Jubel stemming
Diezelfde blote tenen als die van dat maden akkefietje, lagen heerlijk te genieten in een parkje langs De Vliet. Ze lagen te genieten van het weer. Van de watermeloen. En het zeer fijne gezeldschap. En niet alleen mijn tenen waren in jubel stemming daar over. Mijn hart ook. Ik ben gezegend met hele fijne, lieve en dierbare vrienden.
|
juli 24, 2006
kleine minpuntjes
Ik klaag niet over deze temperaturen. Ik vind het heerlijk. Ik doe alles een tandje langzamer en geniet. Maar toch is er een ding wat ik heel, heel heeeeel erg goor vind met deze warme dagen.
Het is fijn dat ik de hele dag op blote voeten loop, maar dus niet als ik de vuilniszak besluit te vervangen. U raad het al? Ja inderdaad, die vieze kronkelende witte dingetjes tussen mijn tenen.
Whoeeaahhh, bah, bah, bah!
|
juli 23, 2006
Miauw
Ik kreeg een telefoonrekening van het gastronomische bedrag van 200 fokking euro! Ik schrok me te pletter. Nu scheelt het dat ik twee weken lang elke ochtend met de pluche leeuwen van de postbank heb moeten bellen, over mijn 800 euro die ze teveel hadden afgeschreven. Maar toch... Het is een beetje boel veel.
Aan de andere kant. Als alleenstaande is de telefoon mijn levensader. Veel van mijn vrienden wonen in Rotterdam, Delft en een enkele in Leiden. Niet echt plekken waar je even langs wipt voor een drankje en een praatje.
Ik bel als ik me verveel. Als ik behoefte heb om met iemand mijn dag door te nemen. Om mijn gedachtes en overpeinzingen mee te delen. Als ik behoefte aan interactie heb. Momenten
waarop andere met zijn/haar partner een babbeltje voert.
Nu moet ik kiezen uit twee kwade. Hoge telefoonrekeningen of meer gesprekken met de katten voeren.
De katten winnen.
|
juli 21, 2006
Zo oud als dat je je voelt
Vanmorgen stond ik met ingezeept haar onder de douche mijn benen te scheren. Met deze blote benen dagen moet je wel. Plots een enorme pijn scheut. Mijn boven lijf zat helemaal vast. Kon mijn armen ook niet bewegen, alleen maar gekruist voor mijn borst houden. Shit shit. Voorzichtig duwde ik de kraan van de douche uit. Ik heb een boiler en voor je het weet sta je ook nog eens onder koud water. Die handeling veroorzaakte nog meer pijn en ik zakte door mijn knieen. Ik hapte naar adem. Damn zelfs adem halen was pijnlijk.
Wat nu?
Godzijdank fiets ik het laatste half jaar veel en heb daar door vrij sterke been spieren. Zonder mijn armen en bovenlijf te gebruiken stond ik op. Handoek pakken? Laat maar. Ik knikte door mijn heup en pakte druipend van het water kermend van pijn mijn mobieltje. Huisarts bellen.
Kom maar even langs, zegt die vrolijk. "Ehh dat gaat wel even duren. Het gebeurde onder de douche en ik sta hier zeiknat in mijn nakendeniksie."
Buurmeisje bellen! Heel lief kwam die van haar werk gesneld. En zo wordt je dan als 30, bijna 31, jarige afgedroogt en geholpen bij het aantrekken van je onderbroek. Gelukkig kunnen we er om lachen. Ware het niet dat ook dat verdomt veel pijn doet.
De huisarts dacht in eerste instantie aan een klaplong of een embolie. Gelukkig niets van dat. iets verrekt. Nog gelukkiger heeft hij valium voor geschreven. Dus ik voel me als een 80 jarige aan party drugs. Whoei!
Buurmeisje heeft beloofd een roze rollator met glittertjes te bestellen voor me.
|
juli 20, 2006
Mars en Venus
Ik kwam er vandaag achter dat sommige mannen mij eng vinden. Te pittig. Te fel. Maar de vrouwen die zich in de discussie mengde vonden dat van niet.
Nu is Wolvin in de war.
|
juli 19, 2006
Goed gesproken
Zoals u weet wordt de buitenkant van mijn flatgebouw gerenoveerd. Al weken staan de schilders kwistig met hun kwasten te zwaaien. Een aantal van hen zijn van antilliaanse afkomst.
Mijn kletskous van een buurvrouw, uit het jaar 300 voor christus, knoopte vandaag een praatje met en van hen aan. Ze vroeg hem, en ik heb het haar echt horen vragen: "Jij bent deze temperaturen zeker wel gewent? Daar waar jij vandaan komt is het veel warmer dan hier."
Gevat antwoordde hij: " Ja mevrouw, in Spijkenisse is het inderdaad veel warmer."
|
juli 17, 2006
Is it a bird?
Het strand is bom vol. Handoekje aan handoekje. Naast mij liggen een paar fijne heren. Aan de andere kant een stelletje. Onder mij een gezin met twee peuters. Voor mij een dame van een jaar of 50 met het formaat Melkunie fabriek en bij passende kont. Ze ligt topless. Geloof ook niet dat er zulke grote bovenstukjes zijn. Maar het is not charming. Nu zijn alleen nep tieten op het strand mooi maar dit is wel heel erg. Maar goed, dat moet ieder voor zich zelf weten.
Ik wil er in iedergeval niet naar kijken en draai me op mijn rug. De peuters worden jengelig. Gelukkig heb ik muziek bij me. Plug mijn oren dicht sluit mijn ogen en geniet van de zon.
Plots een schaduw. En weer. Het lijkt wel of er een meeuw boven mijn hoofd cirkelt. Ik doe mijn ogen open en zie niets. Verbaasd ga ik recht op zitten. Dan wordt ik met iets zachts en wiebeligs tegen mijn achterhoofd geslagen.
Ik draai me om. De groot borstige dame staat heftige te zwaaien naar iemand in de zee. Met elke zwaai, zwiepen haar uiers als propellers heen en weer. Om te voorkomen dat ik in mijn gezicht gekletst wordt buk ik. Godzijdank is het warm. Anders had ze me een oog uit gestoken met een tepels.
"Joehoee" loeit ze als een koe die nodig gemolken moet worden. De heren lachen. Ik vraag of ze willen ruilen van plek. Ze bedanken beleefd. Mietjes!
(note: Geschreven in Story- stijl, dus enigszins aangedikt. Ze was wel huge en zwaaide maar heeft me nooit geraakt hoor, maar het had gekunt!)
|
juli 13, 2006
Careless Whispers
Ik maak wel eens grapjes over stemmen in mijn hoofd. Maar dat zijn grapjes. En nu hoorde ik in de wachtkamer van de huisarts echt een zachte stem.
"Help mij. Help mij."
Ik probeerde het te negeren en bladerde stug door de Story van 1997.
"Help mij. Help mij." Klonk het weer heel zachtjes.
Ik keek om me heen. De andere wachtende leken niets te horen. Mijn god, ik moest ook maar om anti-psychotica gaan vragen.
"Help mij dan. Help mij."
Dat ik momenteel een beetje aan mijn tax zit is bekend. Maar dat ik de schreeuw om hulp van mijn innerlijk-ik hoor, is wel meer dan een beetje over mijn tax zitten. Het zal de warmte wel zijn redeneerde ik. Ik stond op en liep naar toilet. Wat water drinken zou misschien helpen.
"Help mij. Help mij"
De deur van toilet ging zwaar.
"Help mij. Help mij."
Ik duwde de deur met geweld door. En daar lag niet mijn innerlijk-ik om hulp te roepen. Hoera, het is een omgeflikkerde bejaarde!
|
juli 09, 2006
Plaatje bij het praatje
De afgelopen periode ook heus leuke dingen gedaan, gezien en gehoord. Klik.
En weet u wat nou het leuke is? De zomer is begonnen! En deze zomer is er elk weekend een (gratis) festival!
|
juli 07, 2006
Hoe werkt dat loslaten bij u?
Los laten zou zo moeten werken als naar de afstandsbediening zoeken. Je zoekt overal, tot op toilet. Het gebeurt mij namelijk regelmatig dat ik ga plassen en dan dat ding mee neem. Dan besluit je er maar mee op te houden. Er zit niets anders op dan te kijken naar "jouw vrouw mijn vrouw", het kanaal waar hij nu eenmaal op staat. Want door al dat zoeken ben je te moe om naar de tv lopen en met de hand van kanaal te veranderen. Na een half uur, met plaatsvervangende schaamte en kromme tenen, te hebben gekeken naar dat achterlijke programma blijkt 'ie tussen de kussens te liggen. Godzijdank kan je zappen.
Zo zou het een beetje moeten werken. Toch? Dat is de bedoeling van loslaten.
Ik krijg een beetje het gevoel dat het bij mij nu zo gaat: Je vraagt je inwonende partner of hij de kattenbak wil verschonen. Je geeft het aan hem over. "Jaja, doe ik" roept hij van achter de pc. Je weet dat je hem moet laten. Dat hij het op zijn manier doet. In zijn tempo. Heb je gelezen in de Viva. Dus dat doe je. Je laat het los. Maar drie dagen later is de bak nog niet verschoont en schijt de kat uit nijd in de wasbak.
|
Brandende vraagstukken
Ik weet het niet meer. Hoe ik dit nu weer moet oplossen. Hoe ik nu verder moet. Wat ik nu wil. En zo nog veel meer van die vragen. Geen antwoorden.
En daar sloeg ik zo van lam dat ik niets meer kon. Gebeurt wel vaker maar nu schrok ik daar zo van dat paps en mams daar aan te pas moesten komen. Ze hebben me weer een zetje gegeven door het huis een beetje op orde te maken. Meestal ga ik op dit soort momenten mijn huis dwangmatig poetsen. Omdat ik tijdens het schoonmaken tot rust en antwoorden kom. Nu waren het zoveel vragen en was het zoveel teleurstelling dat ik niet eens tot schoonmaken kwam. Na het opzetje van mijn ouders ging ik de vraagstukken, zoals ik gewend was, alsnog al schoonmakend te lijf. Deze keer kwam er geen rust en al helemaal geen oplossing.
Vandaag begaf ik mij richting strand. Wellicht dat de antwoorden al liggend en ontspannend zouden komen. Los laten heet dat dan geloof ik. Ik doe het waarschijnlijk niet goed, dat los laten, want ik heb alleen maar mijn tieten verbrand en geen oplossingen gevonden.
|
juli 06, 2006
Op Marloes!
6 juli 1968 - 2 mei 2006
|
juli 03, 2006
Ik kan het niet alleen
Na een week vakantie kwam het niet. Na drie daags weekend vol feest kwam het ook niet. Die ontspanning, die rust, dat los laten. In plaats daarvan kwamen er tranen. En na het zoveelste telefoontje met de postbank en het bezoek aan de huisarts kwamen er zoveel tranen dat lieve Paps en Mams er aan te pas moesten komen. En u mag best weten dat Wolvin dan heel erg stuk zit als ze die belt. Ze probeert het altijd liever eerst zelf.
En net als vroeger, toen ik leerde lopen, tilde ze me en zette ze me weer op mijn benen. Gelukkig maar.
|
|
