maart 31, 2006
Zo oud als je je voelt
Nadat ik de presentatie had gehouden op het politiebureau stond ik met de wijkagent in de lift. Een mooie verschijning die wijkagent. Zeer lang en breed. Weliswaar gewoon blond haar en blauwe ogen maar hij had iets. Hij straalde iets machtigs maar toch ook vriendelijks uit. Ik kan het niet goed omschrijven, maar ik was in iedergeval zeer onder de indruk van hem.
"Wel een leuke vent he?" Vroeg mijn baas later in de auto. Met een rooie kop stammelde ik dat ik dit inderdaad wel een mooi exemplaar van het mannelijk geslacht vond. "Maar ach, hij is veel te oud voor mij. Het is een volwassen vent". Mijn baas lachte me uit. "Hij is vijfendertig. Jij dertig toch? Dan ben jij net zo volwassen als hij!"
Maar zo voelde ik het niet. Ik voelde me een naieve puber in zijn bijzijn.
|
maart 30, 2006
Het verloren schaap
"Ik zit in een gesticht ergens in braband. Ik heb geen idee waar ik ben."
Smsje van mijn MPS vriendin. Het is weer eens mis gegaan. Bijna onmogelijk om te achterhalen wat er nu precies is gebeurd omdat de persoonlijkheid die op dat moment aan het roer stond is verdwenen in de mist in haar hoofd.
Hoe lang gaat dit nog door? Hoe lang gaat dit nog "goed"?
|
maart 29, 2006
Some things never change
Vroeger dacht ik dat bepaalde gevoelens en problemen over gingen naarmate ik ouder werd. Zo was ik na vakantie altijd weer stik nerveus om weer terug te gaan naar school. Nu heb ik dat na een paar dagen onverwachte afwezigheid mijn werk. Morgen ga ik weer aan de slag. Maar ik vraag me af of ik misselijk ben omdat ik nog ziek ben of dat het de zenuwen zijn.
Heeft u dat ook? (zeg ja, zeg asjeblieft ja)
|
Jailhouse
Ik kan slecht tegen verandering in mijn omgeving. Verandering met hinder. Verandering waar ik geen enkele invloed op heb. Langdurige hinderlijke opgedrongen verandering. Zoals een verbouwing. En laat er nu grootschalige onderhoud worden gepleegd aan de flat. Joepie.
Het eerste irritatie punten zijn al bereikt. De balkons worden gerenoveerd. Daartoe worden de privacy schermen, in de volksmond tussenschotten, verwijderd. Met als gevolg dat het balkon een lange open galerij is geworden. Ik moest dus eerst mijn balkon leeg halen. Alle planten potten weg. Plantjes maar weg gegooid want ik denk niet dat ze het overleven in de kelder. Mijn bankje en bloembak met trelly naar mijn ouders. Niet leuk. Maar te overzien.
Dan kan vervolgens tot aan de bouwvak de balkondeur niet open. Kan wel, maar dan lopen mijn katten doodleuk het huis van de buren binnen. Ik kan zelfs het raam niet open zetten want mijn katten klimmen daar door heen. Kortom ik zit opgesloten in mijn huis. Het vooruitzicht benauwt me al.
En vanochtend tot mijn grote vreugde, not, stonden al die balkonschermen van de buren bij mij voor het raam!!! Ik heb totaal geen uitzicht meer. Ik kijk tegen die schermen aan. Dat in combinatie met het niet kunnen openen van mijn deuren en ramen. Tot aan de bouwvak?!?!
Ik geloof dat ik niet goed word. Ik kan wel janken.
|
maart 26, 2006
Geestelijke voedselbank
Hij twijfelde aan alles maar vooral zichzelf.
Haar schoonvader stierf.
Haar vader heeft kanker.
Zijn schoonmoeder ligt op sterven maar weet niet dat hij de schoonzoon is.
Hij is zijn baan bijna kwijt.
Zij maakte het uit met haar vriend.
Zij wist niet of ze verder moest met haar huidige vriend.
Hij zit niet lekker in zijn vel maar geeft niet toe.
Haar eierstokken zijn bijna over de datum.
Zij was de weg weer eens kwijt.
Zij maken zich zorgen om hun kinderen.
Zij vragen zich af waar het geld blijft.
En nu ben ik ziek.
|
maart 23, 2006
Gewoon, omdat ik het waard ben
Ik riep van de week dat ik zo lekker in mijn vel zat en het mannen gedoe had los gelaten. Uit mijn verdriet over mijn homo bleek natuurlijk dat dat wel tegen viel. Vanmorgen ontdekte ik nog een barst in dat imago. De rokjes. Jajaja de rokjes. Die zijn stiekem aangeschaft als mannen magneet. Die lagen in de kast te wachten op avondje stappen en hete blikken van hete mannen (homo en hetero). Maar waarom zou ik die dingen alleen maar aandoen als ik ga stappen? Precies!
Vandaag ging ik dus gehuld in mijn mini spijkerrokje en hoge laarzen (en een bloesje en een truitje hoor). Niet speciaal voor de mannen en ook niet voor een speciale gelegenheid. Gewoon voor mezelf. Op een dood gewone werkdag. Ha!
|
maart 22, 2006
Kom maar op met die Global Warming
Ik heb het helemaal gehad met die fokking kou. Door mijn werk ben ik zo'n 5 uur per dag buiten bezig. Mijn wangen zijn schraal, mijn lippen gebarsten en mijn handen hebben kloofjes. Ik smeer me scheel maar er kan geen labello of creme tegen op. Bovendien zit ik om negen uur al te knikkebollen op de bank.
Ik hoop op een vroege, lange en hete zomer! U ook?
|
maart 21, 2006
Nacht-braker
Gisteravond moest en zou ik vroeg naar bed. Want vandaag moest ik om acht uur op een basisschool zijn voor een voorlichting. Ik had uitgerekend dat ik dan om kwart over zeven, u leest het goed, van huis moest. Zulke vroege ochtenden doen pijn.
Dus lag ik braaf om elf uur in mijn bedje, te wachten tot ik in slaap zou vallen. Normaliter lig ik er namelijk niet voor een uur in. Toen ik eindelijk, zo tegen enen, bijna in slaap viel begon het. Een sjorrend, scheurend en schrapend geluid. Gevolgd door een kwartier lang geblaf van een hondje. Zuchtend en steunen draaide en draaide ik in bed. Daarna hoorde ik een slepend geluid. Alsof de bovenbuurman zijn vloer aan het voegen was. Het verbaasde me niet, die eikel klust wel vaker op onmogelijke tijdstippen. Driftig ramde ik op de verwarmingsbuizen en schreeuwde ik dat die mafkees naar zijn nest moest.
Twee uur, gereedschap kletterde op de grond. Is 'tie nou helemaal besodemieterd? Toen ik een boormachine hoorde schoot ik woedend in mijn jas. Ik lag niet voor niets zo vroeg in mijn bed. De gedachte aan de wekker van kwart over zes maakte me chagrijnig. Bibberend van de kou stond ik op de galerij. Het geluid kwam helemaal niet van boven. Ik liep verbaasd de (vernieuwde) brandtrap af.
Mijn zeer oude en zeer vriendelijke benedenbuurman stond daar als een beschaamd zielig jochie van 76. "Sorry hoor, ik heb mezelf buiten gesloten. Dit is de slotenmaker. Ik kan mijn huis niet in en Sarah zit nog binnen" De arme man had zijn hondje uitgelaten en kwam tot de ontdekking dat hij zijn handschoen was verloren en wilde die gaan zoeken. Hij vergat alleen dat hij zijn sleutels al binnen op tafel had gelegd....
Tegen drie uur was het slot vervangen. Tegen half vier viel ik in eindelijk slaap.
Ja, deze ochtend deed heel veel pijn. Maar vast niet zo veel pijn als de portomonee van mijn benedenbuurman! Kost wat hoor zo'n slotenmaker in de nacht
|
maart 20, 2006
Let's talk about money money!
Het hoge woord is er uit. Ik heb die brief verzonden. Ik heb gerekend en gerekend. Ik heb het ene gat gevuld met het andere gat. Om pas eind juni met iets, bijna niets, over de brug te kunnen komen. Ik kan ook niets aan doen heren. Alles is duurder geworden maar mijn salaris is met 1/5 verminderd.
Ik haat dat gezeik met geld.
|
maart 15, 2006
Het duurt even maar dan heb je ook wat
Ik moet mijn mening bijstellen. En daar ben ik niet vies van. Ik vertel u graag wanneer ik fout zat. Zeker in dit geval. Donderdag en vrijdag waren twee angstige dagen waarin onze hulpbehoevende vriendin ons een blik in haar wereld gunde. En die wereld lijkt niets op uw en mijn wereld. Ik heb toen niet aan de bel getrokken, ik heb de noodklok geluid. En dat kostte nogal wat moeite omdat ik geen familie ben. Maar haar familie is de oorzaak van haar geestelijke toestand. Wij zijn haar familie geworden. Niet door bloed maar door dik en dun! Ik heb de mensen van het trage systeem eens goed de waarheid verteld.
En een grommende Wolvin maakt blijkbaar indruk. Het arme kind heeft de hele nacht rond gezworven, dat konden we niet meer tegen houden. Maar het moment dat ze werd gevonden werd ik gebeld door de crisisdienst. Heel fijn, kon ik weer slapen. Tevens zijn wij nu aangesteld als haar vangnet en krijgen ook wij begeleiding. Maar het aller, aller grootste nieuws is dat ze vandaag eindelijk een therapeut heeft gesproken die gespecialiseerd is in haar ziekte DIS, oftewel MPS.
Ze zal nooit volledig genezen en het zal een pijnlijke lange weg worden naar een beter leven. Maar er is nu wel een klein lichtpuntje in haar zwarte en enge wereld.
|
maart 14, 2006
Let op
Het potje gel en dagcreme hebben beiden een zwarte deksel...
Ik ben ook gewoon geen ochtend mens
|
maart 12, 2006
Nog een beetje geneukt gelachen?
Ohjawel hoor. Ondanks alles viel er nog genoeg te lachen dit weekend.
-Vogel vriendinnetje vierde voor de tiende keer haar achtentwintigste verjaardag. Ik heb haar moeder eindelijk eens ontmoet. Die verwachtte een blondje. Waag het eens te lachen! Tsssk!
-Ik heb een poging gedaan om te dansen op Karotte in Club Rotterdam. Het lukte niet echt, hij draaide mat. Het publiek had vogelgriep verschijnselen. Dat kenmerkt zich door een mars tempo op de plaats en met de ellebogen als vleugels flappen in de maat van de veel te slome beat. Je lacht je suf als je dat ziet.
-Ik kocht, na vijftien jaar rokloos, twee rokjes. En droeg ze. Lachen he?
-Een kerel probeerde me te versieren door te zeggen dat "elk wijf te temmen is". Ik lachte hem zo hard uit dat zijn ballen van schrik naar binnen schoten.
-Ik heb bardienst gedraaid in de Bazart waar ze een super truttig improvisatie theater stuk hadden geboekt. Bazart is een club waar we normaal gesproken bier in plastic schenken, smerige punk en snoeiharde tekno draaien. Dus toen die trollen met hun M&S sjaaltjes om een koekje bij de koffie in hun gebutste mokken vroegen kwamen we niet meer bij.
-Mijn tweede klus met een groep kids van Halt afgerond. Overigens werk ik met de niet criminele kids, ik doe een project ter preventie van jeugdcriminaliteit. Aan het eind van de klus moeten ze een evaluatie formulier in vullen. Daar in moeten ze in vullen wat ze wel en niet leuk vonden aan het werken. Een jochie vulde in dat hij vooral de gesprekken die we voerde leuk vond. Daarvan kreeg ik een warm gevoel en een stralende glimlach op mijn smoel.
|
maart 10, 2006
Ik stond erbij en keek er naar
We zijn totaal gefrustreerd en gedesillusioneerd door het Nederlandse systeem. Onze vriendin heeft dringend psychiatrische hulp nodig. En niemand, maar dan ook niemand helpt die meid. Wij doen onze best maar maar staan totaal machteloos toe te kijken hoe ze op de rand van leven en dood balanceert.
|
maart 08, 2006
Een gewaarschuwd mens moet lopen
Bij Halt hebben we drie bedrijfsauto's en twee bedrijfsfietsen. Iedereen bij Halt kan ze reserveren en er gebruik van maken. Sterker nog, gebruik van eigen auto kan niet worden gedeclareerd als er een bedrijfsauto beschikbaar is.
De bedrijfsfietsen zijn gloed nieuw. En ik kreeg er een mee onder zware voorwaarden. Ik moest hem vooral niet vergeten op slot te zetten of beschadigen want daar zaten consequenties aan verbonden. U weet dat ik met enige regelmaat de veerkracht van het Haagse wegdek test. Dat wilde ik kost wat kost vermijden deze tocht, dus fietste mijn collega en ik uiterst voorzichtig naar Haagse Hout
We moesten naar het politiebureau aldaar voor een bijeenkomst over de problematiek van de schoolgaande jeugd in die wijk. Met de donder preek in ons achterhoofd bonden we de dienstfiets vast aan het hek van het politiebureau. En je weet maar nooit, dus het kettingslot ging ook door de wielen van de prive fiets van mijn collega. Ik wilde namelijk niet degene zijn die in de eerste week de dienstfiets liet jatten. Ik vrees de toorn van de management assistent als me dat gebeurt!
De vergadering liep uit en mijn collega moest weg voor een andere afspraak. Waar ze lopend naar toe is gegaan omdat ik het sleuteltje van het kettingslot in mijn zak had zitten....
|
maart 07, 2006
Rijmen en dichten zonder mijn hemd op te lichten
Het gaat goed. Het gaat leuk. Ik ben blij.
Het gaat te goed. Veel te leuk. Ik ben veel te blij.
Maar ik geniet.
Nu is nu.
Morgen is het misschien weer voorbij.
Een prut gedicht. Ik weet het. Maar ik kan alleen maar diepzinnig dichten als ik zwaar in de put zit. En dat zit ik niet. Dus helaas. Een prut gedicht.
(Vandaag mijn eerste voorlichting mee gelopen met een collega. En waarschijnlijk Parkpop als opdrachtgever binnengehaald!!! Whoeieeeiiieee)
|
maart 06, 2006
The roof is on fire
De flat wordt gerenoveerd. Deze week wordt de brandtrap vernieuwd. Om het veilig te houden hebben ze een nood-noodtrap gemaakt. De nood-noodtrap is een steiger met een smal stalen trapje. Jep, in geval van paniek moet de hele flat, waarvan meer dan de helft over de 70 is, via een smal trappetje de steiger af. Ziet U het voor U? 12 verdiepingen? Ik wel. 70 Jaar, kanarie onder de arm en rollator in de hand. Drama.
Vanmorgen kwam ik een van mijn bejaarde buurvrouwen tegen. Ik zei haar dat ik het maar een enge constructie vond. "Ach," zei ze "als er een lekkere brandweerman staat spring ik zo in zijn armen."
Ziet U het voor U? 70 Jaar, gerimpeld, hangborsten, grijs schaamhaar en een jonge, strake gespierde, geschoren brandweerman...? Ik wel. Drama!
|
maart 04, 2006
Het is stil aan de overkant van uw scherm
Dat klopt. U kunt beter een abonnement op de Libelle te nemen. Ik heb U namelijk niet veel spannends te melden .
|
maart 03, 2006
en toen waren er nog maar vijf muzikanten
Gister stond mijn favoriete haagse band weer op het podium. Het was weer fijn. En dat met zonder toetsenist!
U kunt ze op koniginnenach weer bekijken en beluisteren. Zou ik zeker doen.
|
|
