september 30, 2005
Zeg maar niets meer
Ik heb zoveel te zeggen. Maar ik doe het niet. Omdat het frustatie praat is. Omdat ik boos ben. Omdat ik het niet normaal kan zeggen maar zal schreeuwen. Krijsen. Omdat ik waarschijnlijk de verkeerde dingen ga zeggen.
In plaats daarvan eet vreet ik een hele zak mini lions leeg. Alleen. In een half uur tijd. Nu ben ik te misselijk om iets te zeggen. Mooi. Jammer dat ik me nu pas bedenk dat ik beter mijn bek had kunnen dicht tapen. Dat geeft hetzelfde resultaat, niets meer kunnen zeggen, alleen heeft het weegschaal technisch een prettiger gevolg.
Aan de anderekant; strand weer zal het toch niet meer worden dus uit mijn bikini knappen is geen probleem.
|
september 28, 2005
Student van het leven
Volgens het reintergratie bureau volg ik de opleiding Carreer Management. En bij een opleiding hoort huiswerk. En niet zo weinig ook.
En weet U... ik vind het leuk.. Zelfs het huiswerk.
|
september 27, 2005
Hoe bedoel je enthousiast?
Stond vanmorgen een dag te vroeg op de stoep van het reintergratie bureau.
|
september 26, 2005
Music is my first love
Van het weekend tijdens de cultuurnacht een DJ bigband gezien. Als je van echte hiphop houdt, dus niet die goedkope crap van 50 cent, moet je ze echt eens gaan bekijken. Ik heb ook heerlijk gedanst op de klanken van de DJ's van het Haagse electrolabel Bunker. Den Haag is inderdaad beatstad! Maar ook Kevin Saunders kreeg mijn voetjes van de vloer. En het is nog niet voorbij. Vanavond ga ik naar de Fun Lovin' Criminals. Whoeheee! Muziek maakt het leven goed!
Update:
Lees net op 3voor12 dat ik helemaal niet op Kevin Saunders heb staan dansen. Die had afgezegd. Vond het al zo raar dat er geen Leuke Neger stond te draaien maar een rare blanke. Ik dacht dat ik twee dj's door elkaar haalde en Kevin blijkbaar geen chocolade huidje had. Niet dus. Ik weet niet wie er wel stond, maar het klonk erg lekkerrr.
Huey & Co waren vanavond toppie! Zelfs nadat de stroom uitviel en de brandweer het brandalarm moest afzetten gingen de mannen onverstoorbaar verder. Klik voor de plaatjes hier en hier. Voor muziek moet U even zelf een cdtje aan zetten hoor.
|
september 23, 2005
Proost!
Ik denk dat ik vanavond heerlijk op het terras van de Zwarte Ruiter ga zitten. Mezelf een schouderklopje gevend. Heb ik wel verdiend!
|
september 21, 2005
Lijkt er op
Ik kende haar niet goed. Ze hielp nog niet zo lang als vrijwilliger bij de manege voor gehandicapten. En toch kende ik haar heel goed. Soort zoekt soort. Van de zomer zijn we een keer uit geweest. Dat was erg gezellig. Na het verbreken van haar relatie was ze wel toe aan nieuwe vrienden. Dat was duidelijk. Ze was zeer geintresseerd in het ontwikkelingsproces wat ik zowel in mijn hoofd als in de echte wereld aan het doorlopen was.
Twee weken geleden vertelde ze me dat ze haar werk had opgezegd. Dat het niet goed ging met haar. Dat ze haar die zondag uit de stal van haar paard was gehaald omdat ze door het lint was gegaan. Die maandag erop kreeg ik een smsje van haar. Ze was opgenomen. Ik was blij dat ze hulp was gaan zoeken. Verdrietig dat het zo slecht met haar ging dat ze opgenomen moest worden. Maar ze zou tenminste hulp krijgen die ze nodig had.
Afgelopen maandag was ze al weer op de manege. Ze had op een extreme manier hulp gezocht. Ze had een poging tot zelfmoord gedaan. Ik schrok me te pletter. Maar ik schrok nog meer van het feit dat de artsen haar een paar dagen later gewoon naar huis hadden laten gaan. Met het advies om maar langs de huisarts te gaan. Die maandag heeft ze bij me gelogeerd. Ze was niet in staat naar huis te rijden. We hebben tot diep in de nacht gepraat en muziek geluisterd.
Ik herken die vrouw. Ik herken de fase waar ze in zit. Ik herken het gevoel. Ook ik heb zo duidelijk om hulp gevraagd en het niet gekregen. Ik zat in hetzelfde spiraal. Ik was zoals zij. Was.
Door haar zie ik in hoe ver ik gekomen ben. Hoe hard ik geknokt heb. Hoe sterk ik ben. Ik voel me schuldig dat ik de ellende van een ander nodig heb om te beseffen in wat voor positie ik me bevind. Maar ik weet ook dat het zo nu eenmaal werkt.
Ik krijg haar al de heledag niet te pakken. Ik vraag me af of ik het toch mis had. Misschien is zij niet een van mijn soort. Misschien is zij nu wel....
|
september 19, 2005
Newsflash
Kopzorg 1, de gezondheid van mijn vader, is bijna opgelost. Ik heb me nu voor 300% gestort op kopzorg 2. Het vinden van een baan die niet alleen de rekeningen betaald maar waar ik ook blij van word. Daarvoor ben ik nu vollop bezig met het schrijven van een zelfanalyse en zo. Heb het dus even te druk om dagelijks te loggen. Sorry.
Overigens dank aan ieder die, gedurende de opname van mijn vader, zijn/haar steun betuigd heeft via de commentbox. Mensen die ik prive ken krijgen een persoonlijke kuffel!
|
september 16, 2005
Ssshhhssst!
Zachtjes, hij slaapt.
In zijn eigen bed!
|
Wasberen
Ik heb alleen hun laatste Cd. Niet eens gekocht, als U begrijpt wat ik bedoel. Die Cd is ok. Niets meer en niets minder. Ok. Rustige tokkel muziek. Leuk op de achtergrond. Een accoustisch-singer-songwriter-achtig-bandje. Op het truttige af. Desalniettemin ok.
Maar wat ik gisteravond op het podium, van een uitverkocht Paard van Troje, zag was geen truttig bandje. Het was om de dooie dood ook geen accoustisch-singer-songwriter-achtig concertje. Het rockte! Energie spatte van het podium. En ik moet toegeven, ook uit het publiek. Ik was aangenaam verrast.
Jammer dat ik die energie, en die koele mondharmonica, niet vind in de Cd.
|
september 14, 2005
Ziekenhuis drama
Hij mocht maandag naar huis. Tas in pakken. Toen dinsdag. Tas uit pakken. En nu morgen. Tas inpakken. Hopen dat de bloeduitslagen positief zijn en de infectie weg is. Anders pakken we de tas maar weer uit.
Update: Spullen maar weer uitgepakt. Arme pap. Morgen maar een kleurboek voor hem kopen, hoeft hij zich niet zo te vervelen.
Er lag vandaag een nieuwe patient op de kamer. Een oude Aziatische vrouw. Ze kermede wat. Mompelde iets over pijnstillers. De verpleegster kwam er bij. Toen een arts, een fijne George Cloonie met wat langere donkere hier en daar grijze lokken. "Dokter" vroeg ze. "Dokter, ga ik dood? U heeft beloofd dat ik niet dood ga". Vervolgens werd ze verplaatst naar de IC.
Update: Ze (nog) niet dood! Ligt weer op de normale afdeling.
|
september 11, 2005
Nacht wandeling
Toen ik vannacht in de lift stond dacht ik nog: "Wat doe ik hier? Ik hoor in bed te liggen. Ik mag wel uitkijken. Ik moet de deur voortaan op slot doen want ik ben weer aan het slaapwandelen."
Toen ik vanmorgen wakker werd vroeg ik me af of ik dat gedroomd had of dat ik daadwerkelijk aan het slaapwandelen ben geweest. Het laatste zou me niet verbazen, dat deed ik vroeger ook vaak. Zo zie je maar weer: een man in bed is niet alleen leuk en lekker het is ook veilig!
|
september 10, 2005
What's going on?
We hebben bij het verplegendpersoneel aan de bel getrokken. Die hebben maatregelen getroffen om het wat makkelijker te maken voor hem. Hij heeft nu regelmatig vernevelings kapjes om het slijm los te maken. En ondanks de valium heeft hij al weer praatjes. Dus gaat het beter! Hij moet alleen meer vocht kwijt gaan raken anders hoopt het achter zijn longen op. En hij moet niet zo eigenwijs zijn en niet alleen naar de wc of door de gang gaan lopen. Tja.. aartje naar mijn vaartje he?
's Middags en 's avonds gaan we trouw op bezoek. Op de een of andere manier vreet dat energie. We zijn alle vier bek af na het bezoekuur. 's Nachts blijkt dat ik er ook nog veel mee bezig ben. Ik heb elke nacht nachtmerries. Dus echt slapen doe ik niet. Maar dat zal wel slijten. Bovendien, ik kan lekker langer in mijn bed blijven liggen, hoef toch nergens heen. Voor het eerst ben ik blij dat ik werkloos ben. Jaja Cruijf, elk voordeel heb zijn nadeel.
|
september 08, 2005
Slaap kindje slaap
Hij heeft pijn. Heel veel pijn. Hij heeft het benauwd, benauwder dan voor de operatie. Hij moet hoesten, maar dat doet pijn. Logisch want zijn hele borstkas is doorgezaagd. Hij heeft en wond van zeker 20 centimeter. Een ritssluiting die steeds zichtbaar wordt door dat achterlijke operatie hemdje wat hij nog aan heeft. Het hoesten lukt niet, het slijm zit vast. Zijn benen bloeden door het verband en het laken heen. Zijn catheter en drain hangen zichtbaar naast het bed. Vandaag zijn de bezoeken aan mijn vader vreselijk geweest.
Hebben dan we te vroeg gejuigd? Gaat het allemaal mis? Nee. Het gaat zoals het hoort te gaan. Maar gister lag hij in diepe slaap op de IC. Dat beeld hebben we geregistreed. Een vredig beeld. Waarbij de meest shokerende dingen netjes weg gewerkt waren onder dekens. Vandaag is hij wakker. Vandaag is zijn wond zichtbaar. Vandaag zien we de pijn, verdriet en de angst in zijn ogen. Vandaag realiseren we ons alle vier wat er is gebeurd omdat we er letterlijk mee geconfronteerd worden.
En dat valt verdomd vies tegen.
|
september 07, 2005
Buut vrij!
Zijn voordeel was zijn onbeschadigde hart. Zijn voordeel was de kalmte die hij ineens had. Zijn voordeel was het goede verplegend personeel. Zijn voordeel was de menselijke arts. Hij was er klaar voor. En wij dus ook. Gerust gesteld lieten we hem gisteravond achter in het ziekenhuis.
Vanmorgen waren mijn moeder, zus, en ik wonderbaarlijk erg rustig. Tot vijf over twaalf. Want, de hartchirurg had verteld dat de operatie bij geen complicaties vier uur zou duren. Om acht uur beginnen, vier uur operen, is om twaalf uur klaar. Waarom belde ze verdomme niet? We werden stiller en nerveus.
Gelukkig kwam om half een het verlossende telefoontje. Alles was goed gegaan. Het is inderdaad bij 3 omleidingen gebleven. Hij ligt op de IC. We zijn net even wezen kijken. Hij wordt in slaap gehouden. Hij ademt niet zelf. Zijn bloeddruk was wat aan de lage kant. Maar geen reden tot paniek. De aankomende uren zijn nog spannend. Het lijf moet het nu allemaal zelf willen en gaan doen.
Wat is die man, waar je als meisje altijd tegen op kijkt, ineens heel klein en kwetsbaar in dat grote bed met al die slangen en piepende kastjes. Hij ligt er goed bij. Rustig. En volgens mij ziet hij er zelfs beter uit dan voor de operatie. Of wil ik dat gewoon zo graag?
Nog even de vingers kruizen. Ik durf ze pas weer gewoon te doen als ik hij thuis op de bank zit.
|
september 06, 2005
Nachtzuster
Vandaag is dus de dag van de opname. Nog niets aan het handje. Hij krijgt gesprekken en wordt aan allerlei aparatuur vastgebonden. Vanavond kunnen we tijdens het bezoekuur onze houd-je- taai-kussen en veel-geluk-knuffels uitdelen. Daarna krijgt pa een happy pil om te slapen. Ik denk dat ik er stiekem een mee jat. Kan het wel gebruiken. Woensdagochtend wordt hij door Zuster Klivia voor dag en dauw uit de veren getrokken. Vrij snel daarna spuiten ze hem vervolgens weer in slaap. Dr. Hans Klok zaagt hem tegen achten door midden en zal zijn ouders wederom bewijzen dat hij niet alleen aan de bar van het dispuut heeft gehangen. Tenminste, dat hoop ik dan maar. Tussen twaalf en twee moeten wij dan het verlossende telefoontje krijgen. Heeft U Uw vingers nog gekruisd?
Voor de mensen die het wat uit maken; ik houd U op de hoogte. Voor de mensen die het geen reet intresseert; lekker door klikken naar www.dikkelul.nl.
|
september 05, 2005
....
Als u mij even wilt excuseren. Ik zit stilletjes in een hoekje van de kamer dicht te klappen.
update: Vogel meisje heeft me er door heen geluld. Fijn om zulke lieve mensen om me heen te hebben.
|
september 04, 2005
Wolvin je bent vannacht weer dronken geweest!
Sodemieters ik heb gisteravond in een klap het hele gemiste lowlands weekend in gehaald.
Drank wise dan.
Zo maar eens naar de stad om mijn fiets te zoeken.
|
september 03, 2005
Met je verkeerde been uit bed gestapt?
Nee. Ik lag nog in bed toen het gebeurde.
|
september 02, 2005
Applaus voor Willie Wortel!
Er zijn genoeg mannen die vast zitten voor verkrachting die als proefkonijn kunnen dienen. Klik hier voor een uitvinding waar de vrouw eindelijk eens wat aan heeft.
|
Big Brother is watching
Ik had gelezen dat muziekliefhebber en muziekantenfotograaf George de Baviaan dit een prutbandje vond. Maar ik, die vaak alles wat een ander mooi vindt lelijk vind en andersom, besloot hun laatste album toch binnen te trekken. Sue me.
Toen ik eindelijk, zo halverwege de nacht, aan de beurt was en de download begon sloeg het noodlot toe. Of moet ik zeggen, werd de wet gehandhaafd? Mijn Dell, de slet die al zoveel over haar harde schijf heeft gekregen, sloeg vast. Ookal scan ik elke dag op allerlei troep vrees ik dat ze toch een of andere virtuele soa opgelopen heeft.
En nu, nu staan er weer 234 andere sukkels met slechte muziek smaak voor mij in de rij. On the bright side: De meneer die een excuus nodig heeft om langs te komen heeft weer een excuus en ik ben waarschijnlijk behoed voor nutteloze mb's aan muziek.
|
|
