februari 28, 2005
Beetje jammer
Dat de 10.000ste bezoeker van mijn site om deze reden op mijn site beland...
|
februari 27, 2005
Inspiratie als drug
Het bezoek aan de Rottedamse Museumnacht was een goed idee. Dankzij de inspiratie die ik heb opgedaan, komt het verdrietige gevoel, wat ik nog steeds heb, er op een productieve manier uit.
In het Nederlands fotomuseum werd ik geraakt door portretten van mensen zoals u en ik. Een fluisterende franse stem droeg bij aan de gevoeligheid. Die moet u er hier zelf maar bij bedenken.
     (die laatste is speciaal voor Ozzie ;-))
Ik leerde er ook dat het gezegde "cloths make the man" echt waar is. Dezelfde man en vrouw werden afgebeeld. In eerste instantie heb je het niet door omdat zij verschillende kledingstukken dragen. Bij deze stellage werd gebruik gemaakt van dia's. Een medium wat, ondanks alle moderne technieken, zijn kracht zeker nog niet heeft verloren.
Vervolgens bekeek ik een film project. Op het kleine scherm werd een groep jongeren voluit vertoond. Op het scherm er achter hun gezichten in close up. Je ziet dat van sommigen hun gedrag, en zelfs hun gezichtsuitdrukking, verandert zodra ze beseffen dat de camera op hun gericht is.
Tot slot een bijzonder intrigerend portret. Kijkt u zelf maar waarom. 
In Boijmans van Beuningen werd ik aangetrokken door licht, kleur en vorm. Beide foto's zijn van het meubilair. De schilderijen waren ook erg mooi hoor. Maar naar mijn mening kijken mensen in musea teveel naar het tentoongestelde en te weinig naar de omgeving.
 
In de Kunsthal veel vrouwelijk naakt. Sex sells al eeuwen, dat is duidelijk. Bij mijn weten zijn er niet veel schilderijen van mannelijk naakt. Toch hing er een. U mag hier onder zelf het bewuste schilderij zoeken.
     
In het Westelijk Handelsterrein werd ik opnieuw verliefd op Pop Art. Alfred Degens heeft momenteel een expositie in Vipsart die me gruwelijk inspireerde. Het gevolg daarvan kunt U hier binnenkort zien.
 
Tot slot nog wat mooie plaatjes. Inspirerend vanwegen hun vorm, lichtval, gebruik van materiaal of onderwerp. Klikt u zelf maar.
  
 
|
Oh what a night!
Om mezelf op te vrolijken besloot ik met vriendin M. mee te gaan naar de Rotterdamse Museumnacht. Ik heb erg mooie dingen gezien maar trok de afterparty's niet. En als Wolvin tijdens een feestje naar huis wil, is het niet zo best met haar gesteld. Anyway's hieronder een voorproefje van de foto's die ik gemaakt heb (u snapt wel dat u er op moet klikken he?). Ik ga nu -geinspireerd maar nog steeds sad- naar bed.
|
februari 26, 2005
Begrafenis stemming
Ik werd vanmorgen wakker met een zwaar drukkend verdriet. Alsof ik een dierbare heb verloren. Het lijkt wel of ik rouw. Ik weet alleen niet om wie.
|
februari 24, 2005
Door de wol geverfde wolvin in schaapskleren
Maandag wordt me een baan aangeboden. Dinsdag wordt die baan door mijn neus geboord. Woensdag word ik gebeld door het bewuste bedrijf met een nieuw aanbod. Vandaag bespreek ik de details. Volgende week maandag begin ik. Jaahaa, in de verkoopwereld draait het om snelheid.
Ik heb mijn ziel niet aan de Duivel verkocht. Ik heb alleen een deal met Hem gesloten. Een deal voor drie maanden. Daarna voor onbepaalde tijd. Voorlopig vind ik die drie maanden genoeg. Want drie maanden werken, is leuk voor mijn giro-afschriften. Drie maanden werken, is leuk voor mijn CV. Drie maanden contacten leggen, is leuk voor mijn netwerk.
Fuck, ik heb al de attitude van echte verkoper. Gelukkig de bijpassende leasebak, het mantelpakje, de pumps, laptop en bluetooth setje niet. Die gaan er niet komen ook.
|
februari 22, 2005
Verhaaltje
Er was eens een meisje zonder werk. Ze solliciteerde en solliciteerde maar werd telkens afgewezen. Op een dag werd ze gebeld door een bureau dat advertentieruimte in tijdschriften verkocht. Het bureau had haar CV en telefoonnummer via het CWI gekregen. Het bureau zocht een verkoper. Ze vroegen het meisje of ze interesse had. Het meisje wees het bureau er op dat ze alleen maar verkoop ondersteunende ervaring had. Maar het bureau wilde toch met haar praten. Omdat het meisje van de overheid moest solliciteren besloot ze op gesprek te gaan.
Het gesprek bleek een verassend goed gesprek te zijn. Het was een klein bureau met maar drie medewerkers. Drie hele leuke medewerkers. Het bureau verkocht advertentieruimten op een minder agressieve commerciele manier dan de meeste bureaus. Dat kon op die manier omdat de bladen niet afhankelijk waren van de advertentie-inkomsten. De werknemers werkten ook niet met commissie. Het meisje gaf nogmaals aan dat ze nog nooit over zichzelf als verkoper had gedacht en dat ze alleen maar ondersteunende ervaring had. Het bureau maakte zich daar geen zorgen over en zagen potentie in het meisje. Het plezierige gesprek eindigde met de vraag of het meisje de baan wilde. Het meisje antwoordde nog wat bedenktijd nodig te hebben maar dat ze wel heel erg geinteresseerd was. Afgesproken werd dat ze binnen twee dagen haar antwoord liet weten.
Het meisje sprak met vrienden en familie over het aanbod. Ze besloot de baan te nemen. Binnen twee uur na het gesprek belde het meisje het bureau met haar antwoord. Het bureau maakte met het meisje een afspraak voor woensdag. Tussen neus en lippen door vertelde het bureau wel dat er nog een onverwachte andere kandidaat was bij gekomen. Het meisje kon zich niet herinneren dat haar dat eerder was medegedeeld maar besteedde er niet veel aandacht aan.
De volgende ochtend belde het bureau op met slecht nieuws. De onverwachte kandidaat had net na het gesprek met het meisje contact opgenomen met het bureau. Zij belde om te informeren of er toevallig vacatures waren. Het bureau had met haar gesproken. Het was een dame met wel vijftien jaar verkoop ervaring. Het was een goed gesprek geweest. Zo'n goed gesprek dat ze haar de baan van het meisje hadden aangeboden.
Moraal van het verhaal: Werkgevers naaien hun werknemers nog voordat zij officieel hun werknemer zijn.
|
Life is a bitch!
Op het moment dat je weer durft te vertrouwen. Op het moment dat je jezelf openstelt. Op het moment dat je weer zeker van jezelf begint te worden. Op het moment dat je denkt dat alles uit eindelijk goed komt. Op dat moment halen ze je weer onderuit.
Op dit moment wil ik niet meer. Laat mij maar weg rotten hier. Laat me met rust. Ik doe er niet meer aan mee. Ik geef het allemaal op.
Het moge duidelijk zijn, ik heb die baan niet. Ze hadden graag met me in zee gewild, het contract lag al klaar. Maar werden gister na mij gebeld door iemand met 15 jaar ervaring bij een concurrent. Ze hebben voor haar gekozen. Het Kutwijf.
Als u me nu wilt excuseren. Ik ga weer terug naar bed.
nu en dan een bui - nou ja maar bij mij hoost het steeds
geen dag om een lied over te schrijven
maar een dag om in bed te blijven
met een grote fles tequila
en de allerschorste platen van tom waits De Dijk
|
februari 21, 2005
Zal ik u nog eens wat vertellen?
Ik geloof dat ik een baan heb.
|
Trouwens,
Had ik U al verteld dat ik vandaag om 11 uur een sollicitatie gesprek heb? Nee? Ik heb vandaag een sollicitatie gesprek om 11 uur!
|
februari 20, 2005
Wolvin kan niet kiezen
Ik verveel me...
-Ga de ramen zemen, de droger leeg halen, de kattenbakken verschonen.
Nee bah, ik wil geen klusjes doen.
-Dat ene boek?
Nee, heb ik geen zin in.
-die tekening af maken waar ik een eeuw geleden aan begonnen ben?
Mwaah nee niet vandaag.
-Ik kan ook lekker naar het strand.
Nee ik wil niet naar buiten. Ik wil zoenen!
-Dat is niet vervelen dat is geil.
Maar ik ben in mijn eentje geil. Dat is net zoiets als een kast met snoepjes maar niet dat ene snoepje waar je trek in hebt. Dat is net zo iets als een kast met kleren maar niets om aan te trekken. Dat is net zo iets als een heleboel dingen te doen maar niet dat ene waar je zin in hebt!
-Niet helemaal. In dit geval is er geen kast of lijst met kerels waar uit gekozen kan worden. Ga nu maar de kattenbak verschonen. Helpt direct tegen elke vorm van geilheid.
*zucht* ik vind mezelf nogal bijdehand vandaag.
|
februari 19, 2005
"En we noemen hem..."
Ik liep vannacht op een feestje in Nighttown letterlijk een van mijn vroegere bedgenoten tegen het lijf. "Dit is Vincent" En ik stelde hem voor aan mijn vriendin. Ze had moeite haar gezicht in de plooi te houden. De nacht die ik met Vincent had door gebracht was namelijk uitvoerig besproken met haar. Sterker nog, hij was een kwartier geleden nogmaals ter spraken gekomen. Ik had toen verzucht dat ik hem best nog wel een keer zou willen tegen komen. Als je het over de Duivel hebt he?
"Zonde dat je je haar hebt afgeknipt" zei ik terwijl ik door zijn haar heen woelde. Toen ik hem leerde kennen had hij krullen tot op zijn schouders. Tijdens het beleefdheidsgebabbel liet ik mijn ogen over zijn lichaam dwalen. Er was in drie maanden tijd zeker wel 10 kilo bij gekomen. "Wat doe jij hier eigenlijk?" vroeg ik hem. Hij legde uit dat de gitarist in de band een collega van hem was.
De twee werkende hersencellen in mijn hoofd raakte in paniek. Vincent werkt in Den Haag, de gitarist van de band werkt in Rotterdam. Kut! Kut! Kut! Dit is Vincent helemaal niet. Dit is die gozer die ik van de zomer was tegen gekomen. Ik had alleen werkelijk geen idee hoe hij dan wel heette. Tot op vandaag nog steeds niet. Daarom heb ik besloten dat ik een cursus tatoeeren ga volgen. Dan kan ik de heren bij het verlaten van het bed een tatoeage cadeau geven Een tatoeage met hun naam. Op hun voorhoofd. Of het niet verstandig is om minder te drinken en rotzooien met kerels? U gelooft me vast niet als ik zeg dat ik dat echt niet zo veel doe. Echt niet. Ik ben gewoon heel erg slecht in namen.
|
februari 17, 2005
"Beter te vroeg dan te laat"
"Jottem weer een afwijzing" dacht ik toen ik de envelop van Stichting SBBW uit mijn brievenbus haalde. Ik me kon alleen niet herinneren daar gesolliciteerd te hebben. Toen ik de brief las schrok ik me rot. Dit was veel erger dan een afwijzing.
"U wordt dit jaar dertig en ontvangt dus binnen kort uw eerste uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker."
Hoho! Ik word nog lang geen dertig! Dat duurt nog honderddrieentachtig dagen! Tsssk...
|
februari 16, 2005
"Jeugdsentiment"
Terwijl U reeds in Uw bedje ligt, omdat U morgen weer vroeg op moet om fijn naar Uw werk te gaan, kijk ik de "Breakfast Club" op de BBC. Werkloos zijn heeft ook zo zijn voordelen. Het is een klassieker, zulke films maken ze niet meer! Ik zou U eigenlijk wakker moeten maken. Alleen al voor de soundtrack. (en Judd Nelson natuurlijk)
|
februari 15, 2005
Beetje rond hangen
Kent u de campagne "je lijf schreeuwt om zuivel"? Kent u dan ook dat ene spotje waarin zeer appetijtelijke mannen op hun handen staan? Ja deze:
Ben ik nou echt de enige die zich afvraagt hoe het er van voren uitziet?
|
Even iets anders
Ik schrijft nooit over politiek. Dat kunnen andere veel beter. Ik volg het wel, maar met een oog en een half oor. Het inspireert me op de een of andere manier nooit genoeg om er wat over te schrijven.
Toen ik deze zin las: "Overigens vindt Balkenende dat we de situatie in ons land niet moeten dramatiseren. "Het overgrote deel van de Nederlanders heeft een levensstandaard waar onze grootouders alleen van konden dromen. " (dit bericht) had ik ineens wel inspiratie. Zomaar ineens voelde ik de drang om hier te typen: "Ja, suflul maar mijn grootouders vraten dan ook bloembollen!"
Zo. Dat was het. Mijn bijdrage aan de politiek discussie. De inspiratie is voorbij. Ik moest dit gewoon even kwijt. Zal niet meer gebeuren.
|
februari 14, 2005
"Uit het oog maar niet uit het hart"
Ik stond een beetje verloren in het midden van het podium. Het licht ging uit, het licht ging aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Het ging geloof ik niet helemaal naar wens. "Met het licht uit ziet het er minder eng uit. Mag het niet gewoon uit blijven?" "Wat denk jezelf?" vroeg de technicus terwijl hij mij een microfoon in mijn handen duwde. "Nou zeg eens wat in dat ding" Ik wist niet wat ik moest zeggen dus zei ik de tekst van het lied maar op. "Dus je kent de tekst wel?" "Jawel. Het gaat gewoon mis als De Grote Liefde in de buurt is." "Maar het gaat nu toch goed?" "Ja ook alleen maar omdat ik hem in de bezemkast heb opgesloten. Ik denk alleen niet dat hij daar eeuwig kan blijven zitten." De technicus barste in lachen uit. "Zit 'ie daar nu alleen?" "Nee ik heb de understudy er ook opgesloten." "Dat is niet zo handig." "Weet ik wel, maar zij heeft die rol nu eenmaal en misschien horen ze dan ook wel bij elkaar. Stiekem hoop ik natuurlijk dat ze ruzie krijgen. Trouwens, ik wil ze liever geen van beide tegen komen." De technicus prutste wat aan de microfoon "Als ik jouw was zou ik me maar concentreren op je eigen lied in plaats van dat van hun. Dan kunnen we eindelijk eens door naar de volgende scene. Enneh ik zou maar opschieten als ik jou was want ze kunnen stikken in dat kleine hokje hoor. Zo erg haat je ze nou ook weer niet." Hij duwde de microfoon weer in mijn handen.
"Ik weet het" zuchte ik. "Daarom heb ik vandaag mijn eerste coaching gehad. Om van deze vorm van podium vrees af te komen" Spottend begon de technicus het refrein van "Ik kan het niet alleen" te fluiten. Hij wist net op tijd mijn schop te ontwijken en vluchtte fluitend het podium af. "Lul!" riep ik hem na.
|
februari 13, 2005
"Koekje van eigen deeg"
Jack is tot op de laatste druppel geconsumeerd en door de Choco Prins heb ik plak handjes. Nu voel ik me alleen. Ik wil wat menselijk gezelschap om heel suf op de bank een dvtje mee kijken. "Je hebt toch vriendinnen?" Jawel. Genoeg. Maar om nu op de bank met mijn hoofd tussen een paar tieten naar een dvdtje te gaan kijken trekt me niet zo erg.
Dus heb ik me over mijn antipathie tegen Valentijn heen gezet. Ik meende nog ongeveer wel te herinneren waar een Meneer woont die, sinds ik er drie maanden geleden een leuke nacht had doorgebracht, in mijn hoofd zit. Op de kaart die ik in mijn tas had zitten stond de tekst "ik zie je graag komen". *Grijns* Dat doe ik inderdaad op elke manier die je maar kan bedenken.
Maar ik wist godver de godver dus niet meer precies waar hij woonde. Ik had wat vage herkenningspunten in mijn hoofd maar drank maakt inderdaad veel kapot. Toen ik voor de derde keer de straat door liep heb ik op de gok die kaart maar in een brievenbus gegooid.
Nu het gedeelte wat ik altijd wil vermijden door zelf het initiatief te nemen. Het wachten. Alle mogelijke gedachten hebben mijn hoofd gepasseerd. Want ik heb nog niets van hem gehoord. Kan zijn dat ik de kaart in de verkeerde bus heb gestopt en dat er een ste,l dankzij die kaart, al het hele weekend ruzie heeft. Kan ook zijn dat hij niet weet van wie het komt. Nouja zo heb ik nog miljoenen andere verklaringen. Dit mannetjes vrouwtjes gedoe is niets voor mij. Wolven jagen, hertjes worden opgejaagd.
Een uur gelden kreeg ik een e-mail kaart. Zo een die ik zelf had ontworpen. Mijn hart stond stil. God straft direct dacht ik. Oooh wat heb ik een kut kaarten ontworpen. Ik heb bij het ontwerpen nooit aan de ontvanger gedacht tot ik er zelf een kreeg. Ik opende met samengeknepen billen de link. Was een kaart van technisch leverancier, Ozzzie. Of ze een beetje aanslaan...
Als u het niet erg vind ga ik nu even mijn broek verschonen, had mijn billen niet hard genoeg samen geknepen.
|
februari 12, 2005
"Anti klef kaarten"
Ik werd een beetje misselijk en kriegel van die gruwelijke valentijns shit in de winkels. Bovendien had ik ook nog wat onverwerkte negatieve gevoelens. Die combinatie leverde de onderstaande images op. En dankzij de techniek van Ozzzzie kunt U ze nu ook als e-cards versturen. Joepie! Klik op het enveloppie en stuur maar een eind weg!
  
 
 
 
  
 
  
  
(Klik op de afbeelding voor vergroting)
|
februari 11, 2005
Troost mannen
Toen ik dit huis kocht werkte ik bij een bedrijf met een vast contract. Voorwaarde voor het verkrijgen van de hypotheek was dat ik een "woonrustverzekering" afsloot. Mocht ik zonder werk komen te zitten zou ik recht hebben op een maandelijkse uitkering die de woonlasten zou verlichten. Dure verzekering. Maar ik heb het gedaan want anders kreeg ik die hypotheek niet.
Helaas werd ik ontslagen bij het bedrijf waar ik een vaste aanstelling had. Heel vervelend allemaal. Gelukkig vond ik nieuw werk en had ik die verzekering niet nodig. Ik kreeg bij FuckX een jaarcontract. Tja, welke werkgever geeft je tegenwoordig nog direct een vaste aanstelling? Bovendien zag het er naar uit dat dat aan het einde van de rit omgezet zou worden in een vaste aanstelling. Niet dus. Zoals U weet werd ik er op een zeer lullige manier uitgebonjourd.
Ik heb helaas nog geen ander werk en heb die verzekering dus hard nodig. Maar helaas. Om beroep te kunnen doen op die verzekering, en ik citeeer: "dient u gewerkt te hebben op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde duur". Ik word dus gestraft voor het feit dat ik vorig jaar zo snel werk heb gevonden. Ik had moeten door zoeken naar een bedrijf wat me een vast contract zou aan bieden. Fat chance!
Ik kan wel janken. Ik jank. Ik wil nu een vent bij wie ik nu op schoot kan kruipen. Een vent die me een zakdoek geeft en daarna tegen me zegt "kom kijken we samen even hoe we dit kunnen oplossen."
Ik kan kiezen tussen Jack Daniels en Choco Prins. Nou niet bepaald de mannen die ik in gedachte had maar bij gebrek aan beter zijn dit vandaag mijn troost mannen.
|
februari 08, 2005
"Fast Food"
Ik heb een kat met boulimia. Echt. Nog geen vijf minuten nadat ik hem brokjes heb gegeven, mikt hij diezelfde brokjes op de vloerbedekking. De kleur en vorm is onveranderd. Alleen weet ik uit ervaring dat het goedje een beetje papperig aanvoelt en nog warm is. Opruimen doe ik over een halfuurtje wel. Anders ligt mijn lunch er in no time naast.
|
februari 07, 2005
"Reality Check"
"Wil je naar boven komen? We moeten het licht en geluid testen?" Zuchtend laat ik mijn doos Australische bonbons achter en loop ik achter de technicus naar boven. "Ga maar even hier staan" En hij zet me midden op het podium. Ik kijk de lege zaal in. Hier moet het allemaal gaan gebeuren. Zodra ik mijn zenuwen onder de knie krijg en ik die klote tekst kan onthouden. Gelukkig is de regisseur erg geduldig met me. Ik mag oefenen zolang ik wil.
Ik kijk naar het andere podium links van me. Ik schrik me te pletter. Want daar staat De Grote liefde met die Muts. Waarschijnlijk is het geen muts, zij heeft tenslotte de hoofdrol in dat stuk gekregen, maar ik vind haar een muts. Het lied komt feilloos uit haar strot. Als ze elkaar zoenen, zoals in het script, staat kan ik mijn tranen niet tegen houden. Zo ver ben ik niet eens gekomen.
Was mijn auditie dan zo slecht? Wat was er mis met mij? Ik smijt de inmiddels lege fles wodka richting het linker podium. "Hee lul! Wat was er mis met mijn auditie?" roep ik. Onverstoorbaar gaan ze door. "Hee joh, de kantine heeft nog broodjes kroket hoor, dan hoeven jullie elkaar niet op te vreten" snauw ik. En dan doen ze een dansje. Het ziet er belachelijk uit! Maar wel gelukkig. "Beetje minder blij mag ook wel" grom ik terwijl ik naast Huub op de rand van het podium ga zitten. "Doen wij ook een dansje?". "Muziekanten dansen niet dat weet je toch?" Ik kan mijn blik niet van het linker podium afhouden. "Waarom kijk je nog als je weet dat het je zoveel verdriet doet?" vraag Huub.
"Ik kijk om te zien of hij ook lijdt. Maar ik zie niets. Alsof ik niet bestaan heb. Het doet hem gewoon niets. Ik wil zo graag zien dat hij ook verdriet heeft" "Zou dat helpen?" vraag Huub. Ik knik ja, en zachtjes begint hij te zingen.
Jou kan het geen reet schelen
Dat ik dood ga van verdriet
Ik glimlach door mijn tranen
Jij doet alsof je niets ziet
Ik ben aan het proberen
Jou te laten gaan
Ik zou hem moeten smeren
Maar mijn hart kan dat niet aan
"Weet je Huub je moet echt ophouden met die liedjes zingen tegen me. Anders eindigen jullie cd's een doos gemarkeerd: "niet meer draaien want daar ga je van janken" De tranen stromen langs mijn wangen. "Oh, en je hebt je eigen tekst verkeerd, het moet zijn ik ben aan het proberen ME NIET te laten gaan". Hij knipoogt naar me terwijl hij weg loopt.
|
februari 06, 2005
"Eureka!"
Twee dagen geleden begon het. Elke keer als ik internet opstartte en mijn log op het scherm kreeg was het lettertype enorm. Zo groot dat ik de neiging kreeg om geld over te maken op Giro 275400 van de KNFG.
Ik starte een klein onderzoekje. De letters van de Blogger site waren ook veel te groot. Andere sites van Blogger gebruikers zagen er net zo enorm uit. Het rare was dat mijn site op de pc van mijn moeder er normaal uitzag. Vreemd. Ik maar een extra virus scannertje erover heen gegooid. Niets. Anti spyware programma nog een keer extra laten checken. Nog niets. Ha ligt niet aan mij dacht ik stoer! Dus gister een mailtje naar Blogger gestuurd. Of zij wisten dat er problemen waren met hun software want alles was zo achterlijk groot en wat ze dachten er aan te gaan doen. Aangezien het zaterdag was verwachtte ik geen antwoord en besloot ik de pc maar uit te zetten. Wie weet gaat het vanzelf over. Vrouwenlogica: Als iets met stekker kapot is trek je de stekker uit het stopcontact en dan komt alles goed!
Maar helaas moet ik toegeven, vrouwenlogica geldt niet voor problemen met gestekkerde items. Het lettertype was nog even groot toen ik mijn pc vandaag weer opstartte.
Toen kwam trutje (Zo noem ik mezelf als ik domme dingen ontdek. Mag alleen ik, U niet) met de oplossing: Klik eens op "Beeld" boven in je werkbalk en zet daar de tekengroote op normaal. Tadada het werkte! Mooi opgelost.
Nu heb ik nog een probleem: Weet iemand hoe ik er voor kan zorgen dat domme e-mailtjes niet bij de geadresseerde aankomen als je wel al op send hebt gedrukt?
|
februari 05, 2005
"Repetitie"
Weet u die musical nog? Ik had de scene inderdaad door. Die grote liefde is de rode draad. Maar elke keer als ik dat ene liedje uit juist die scene moet zingen. Tja, dan slaat mijn stem over en vergeet ik van de zenuwen de tekst. Ik mag van de regisseur pas het podium op als ik dit liedje onder de knie heb.
Dus smeer ik mijn stem met chocolade en probeer ik mijn zenuwen met wodka te beheersen. (Overigens niet aan te raden om tegelijkertijd te nuttige. Echt niet). Nou heb ik vandaag gezien dat de "understudy" al is begonnen met haar voorbereidingen. Het lullige is dat zij een heel ander liedje mag zingen. En laat ik dat liedje nou wel kunnen dromen!
Huub (jaaa Lyd, ik deel een kleedkamer met Huub) zingt ondertussen uit volle borst:
Ik kan je fantaseren Ik kan je dromen wat ik wil Maar daarmee krijg ik mijn verlangen naar jou toch niet stil
Maar goed, ik ben aangenomen voor deze musical, deze scene en een heel ander liedje. Een stom liedje. Heel stom. Stommer dan dat van haar. Maarja mijn jurk is dan wel weer mooier.
|
februari 04, 2005
"Waar was ik gebleven?"
Tijdens de reclame weg zappen. En dan niet meer weten welk programma je nou zat te kijken.
|
"Hemelse hoogte"
Met een slaperig hoofd keek ik door het enorm grote raam in mijn woonkamer. En ik zag niets. Nou ja, ik zag wit. Witte lucht. Maar niet mijn vertrouwde uitzicht over Den Haag. Ineens scheen er een fel wit licht door het raam naar binnen. Ben ik in de hemel? Is de nacht me fataal geworden? Neeee!! Ik had nog zoveel willen doen met mijn leven. Ik had nog zoveel dingen willen zeggen. Ik heb niet eens afscheid kunnen nemen. Ik, nee, nee... Ik begon in paniek te raken.
Ik schrok me te pletter toen er gruwelijke stem hard en boos sprak: "Ohhhw trut! Die witte lucht is mist. En dat witte licht is de zon die boven de mist schijnt".
That's it! Ik ga vandaag een hoestdrank halen.
(en strepsils en trachitol en dropjes en honing voor in de thee!)
|
februari 03, 2005
"Motivatie"
Ik heb geen pen meer die het doet. Ik moet echt snel een baan vinden.
En de plakband is ook bijna op.
|
"Precious"
Vrouwen met een hese stem zijn sexy he? Nou, na een nacht hoesten klink ik nou niet bepaald geil. Meer als die Gollem uit Lord Of the Rings...
|
februari 02, 2005
"Grensverleggend"
Vanmorgen ging de telefoon. Het CWI. Ze gingen over op een ander systeem en wilde nu vast mijn inschrijving verlengen. Het volgende, verbazingwekkende gesprek vond plaats.
"Hoe staat het met de sollicitaties?"
"Nouja hetzelfde, ik solliciteer en zij wijzen af"
"Heb je nog wat lopen?"
"Ja 4 brieven verzonden afgelopen week."
"Solliciteer je nu ook wat ruimer?"
"Ja ik solliciteer zelfs op secretaresse functies. Maar ik wil helemaal geen secretaresse worden."
"maakt niet uit van daaruit uit kan je verder solliciteren"
"Jawel, maar stel nou dat ik het krijg, en binnen drie maanden ander werk vind. Dan zit die werkgever met een probleem. Kan hij weer opnieuw beginnen."
"Daar moet je niet aan denken, dat is zijn probleem."
Nou vraag ik je... Ik moet dus niet alleen mijn eisen aan een baan verlagen maar mijn normen en waarden ook. Zal Balkenende leuk vinden. Er zijn namelijk 317.000 werkloze die hetzelfde advies mee krijgen.
|
februari 01, 2005
"Twee musicals met in de hoofdrol Wolvin"
Scene 124.365.786: Is jezelf ergens bij neer leggen hetzelfde als opgeven?
Drie jaar geleden raakte ik mijn baan, mijn huis en mijn relatie kwijt. (Eerste onvrijwillig, tweede gedeelte vrijwillig en laatste totaal vrijwillig ) Ik trok mezelf terug met woorden. Praatte niet graag over hoe het met me ging. Daar in tegen observeerde ik andere. Luisterde naar andere. En ging ik op in hun leven. Ik ging uit als een beest. Bovendien creeerde ik een ander leven. Vluchtte voor de werkelijkheid. Vluchtte in de liefde. Mijn grootste liefde tot nu toe. Ja jij ja. Ben geneigd om nu uit te weiden over het onderwerp grote liefdes, maar ik zie de regisseur al zijn wenkbrouwen op trekken dus ik ga even verder.
Twee jaar gelden raakte ik wederom mijn baan kwijt. Was wel logisch want functioneerde nou niet bepaald normaal. Ik trok me terug. Niet alleen met woorden. Ik trok me totaal terug in mijn gecreeerde wereld. Ik zag niets en niemand anders. Daar in mijn hoofd was het leven goed. Dit duurde niet lang. En dat is maar goed ook want ik denk dat ik op het randje van krankzinnigheid stond. Ik kreeg een nieuwe baan en kon me volledig in mijn werk stortten. En stortte me al dan niet nog hartstochtelijker in de liefde. Ja die zelfde grote liefde.
Nu, verlies ik weer mijn baan. En wat doe ik nu? Die grote liefde maak ik kapot. Was gedoemd te mislukken weet ik wel. Was gecreeerd door mij. Ter ondersteuning van mij. En toch maakte ik het stuk terwijl ik weet dat het me er steeds weer door heen heeft geholpen. Of niet.. Dat is dus een interessant zijpad. Maar laat ik op de yellow-brick-road blijven anders wordt de regisseur echt boos. Aan het eind van mijn leven moet ik in Oz terecht komen. Ik trek me dus wat terug en praat nog steeds niet graag over hoe het met mij gaat. Tegen een enkeling laat ik wat dingen los. Ik kijk en luister nog steeds naar anderen. Maar observeer voornamelijk mezelf.
Drie keer is scheepsrecht zeggen ze. Ik denk dat ik deel een van de scene al door heb. Die grote liefde mag me niet meer steunen, zelf doen. Valt me zwaar. Ik mis hem. "Is dat zo?" vraag U meteen. Dat is het fietspad, ik moet voor nu op de yellow-brick-road blijven staat er in het script. Misschien fiets ik later met U mee, beetje improviseren moet kunnen.
Goed terug naar de musical van het leven. Wat deed ik de ander keren fout? Of mag U dat niet zeggen omdat dat fraude zou betekenen. God bent U er zo een? Rijdt U zeker ook nooit te hard? Aha ik wel dus...Maar dat wist U al.
Legt u mij eens uit: Waar gaat deze scene over? Wat moet ik anders doen? Of is "de grote liefde" de enige verhaallijn? Ik snap het niet. Ik ben nu wonderbaarlijk rustig. Kan niet meer vluchten. Heb geen grote liefde waar ik me in kan storten en geen rooie rot euro om weg te feesten. Ik kan niet onder de werkelijkheid uit. Toch ben ik kalm. Nouja, kalmer dan de vorige keren. Terwijl ik feitelijk minder verdovende middelen heb. (nee ma geen drugs maar fantasie) Heb ik me gewoon bij de situatie neergelegd? En is dat goed? Is dat de kern?
Ik weet het niet. Ik gooi het zomaar tegen U aan. Kijken hoe U klinkt als klankboord. Ik vraag U dus de weg naar Oz (of Hamelen wat U wilt) en hoop dat U in vrolijk gezang uitbarst. Dansje erbij mag, hoeft niet.
|
|
(die laatste is speciaal voor Ozzie ;-))
